Ik voel het aan mijn wangen…

Ik ben op mijn gezicht terechtgekomen. Dat is alvast een dikke tip voor iedereen die in de toekomst van plan is een auto te koppen: vang jezelf op met je handen. Je gezicht is er niet voor gemaakt.

Ik brak niet alleen wat tanden, maar ook mijn gehemelte en jukbeen. In het jukbeen zat een scheurtje en de eerste dagen na het ongeluk zat er een enorme bult bovenop. Die bult trok langzaam weg. Hij zakte steeds een beetje verder af, tot ik een hamsterwangetje aan mijn kin had hangen waar Knabbel en Babbel jaloers op zouden zijn. Ook de kleur, die veranderde van rood naar paars en blauw en uiteindelijk geel met groen, zakte van mijn wangen naar mijn kaken om uiteindelijk compleet te verdwijnen. Vervolgens zat er nog lang een harde verdikking op mijn jukbeen die slecht te zien was, maar die ik wel kon voelen. ‘Littekenweefsel’ hoorde ik zeggen en dat vond ik aannemelijk. Soms moet je het ook niet moeilijker maken dan het is.

Het duurde even, maar ook die verdikking verdween. Er is nu niets meer te voelen of zien (hoewel ik mijn gezicht bijzonder asymmetrisch vind, maar misschien was dat altijd al wel zo), van die bobbel op mijn jukbeen. En toch voel ik hem nog steeds.

Wanneer ik stress heb of moe ben, wanneer ik mezelf te druk maak of overprikkeld raak, voel ik de plek op mijn jukbeen kloppen en zeuren. Alsof de zenuwen niet goed geheeld zijn en precies weten wanneer ze mogen komen feesten. Toen we in onderhandeling waren over ons huis, toen ik een afspraak had met een psychiater voor een medische expertise, toen ik kapot was na iets te enthousiaste feestdagen. Toen ik weer voor het eerst een uurtje voor de klas gestaan had, ik moe was maar toch even ging eten bij mijn beste vriendinnetje of toen ik na haar bruiloft stond te tollen in de supermarkt. In al die situaties voelde ik mijn jukbeen pijn doen alsof iemand me net een rake rechtse onder mijn oog had gegeven.

Die plek op mijn jukbeen is mijn wichelroede. Ik doe heus mijn best, maar in mijn enthousiasme vergeet ik nog wel eens dat ik op mijn grenzen moet letten. Hoofdpijn is zo normaal geworden dat ik zelfs dat soms besluit te negeren. En verder ben ik doorgaans ook totaal niet eigenwijs. Dus wanneer mijn jukbeen opspeelt, weet ik dat ik ├ęcht op mijn tellen moet gaan passen. Die pijn fluit me terug en zet me even op het strafbankje.

Dit weekend was weer allemaal iets te leuk en iets te druk. Gisterochtend riep ik nog enthousiast dat ik me bijzonder goed voelde gezien het etentje de vorige avond. Gisteravond zat ik met een kloppende wang en een tollend hoofd rechtop in bed omdat ik vreselijke nachtmerries had door de drukte in mijn hoofd. En ook nu is het nog alsof er een bonte specht een gat in mijn wang probeert te hameren.

Dus heb ik net de boodschappen bij de Albert besteld en doe ik vandaag verder even helemaal niets. Ik voel namelijk aan mijn water – ik bedoel: wangen – dat ik even op de rem moet. Dus dat doen we dan ook maar.

1bdccc2c35cc7469b2318ad610234851

Advertenties