Ledigheid

In het revalidatiecentrum probeerden ze mij te leren dat ik niets meer gehaast moest doen. Omdat de linkjes in mijn hersenen omgelegd zijn, niet meer automatisch gaan zoals vroeger of her en der wat problemen tegenkomen op de weg, kost het mij meer energie dan anderen om alert en snel ergens op te reageren. Om de dag een beetje goed door te komen en energie over te houden voor belangrijke zaken, moet ik dus tijd en ruimte inboeken voor alle dingen die ik doe. Rust, rust, rust, is het devies.

Voor iemand zoals ik is dat niet altijd gemakkelijk. Ik doe het liefste 35 dingen tegelijk en omring me bij voorkeur met zo’n 458 mensen. Ik hou van aandacht, gezelligheid, drukte, vaart en ik kan niet zo goed tegen treuzelen en besluiteloosheid. Dat ligt voor een groot deel natuurlijk ook in mijn opvoeding. Ledigheid is des duivels oorkussen. Uitslapen was zonde van de tijd, in de vakanties zochten mijn zussen en ik vanaf ons dertiende bijbaantjes omdat we anders maar zouden ‘rondhangen’ en ik kan me niet herinneren dat ik mijn moeder ooit eens rustig op de bank heb zien zitten. Zelfs als ze het journaal keek, was ze nog de was aan het opvouwen. Toegegeven, ze had vier jonge kinderen dus er was altijd was. Maar rust, rust, rust was niet iets dat echt bij mijn opvoeding hoorde.

Ik heb er dan ook lang moeite mee gehad. Niet met de rust zelf pakken, wel met het aan mezelf toestaan. Het rustig aan mógen doen van mezelf, op mijn gat mogen blijven liggen als de hele wereld al in actie was, ik had er maar moeite mee. Het aannemen van een schoonmaakster was ook zo’n ding, boodschappen bestellen omdat ik ‘te moe’ was. Ik wist wel dat het nodig was, maar het voelde altijd als een nogal slap excuus.

Voor het nieuwe jaar had ik geen goede voornemens gemaakt. Ik geloof daar niet zo in. Kilo’s kwijt, gezonder eten, dit jaar toch écht een taal leren / kleding leren naaien / de afwas doen direct na het eten… Het is leuk en aardig, maar je stelt jezelf alleen maar teleur. Tegelijkertijd geloof ik niet dat een mens ooit uitgeleerd is. Ik ook niet. Zeker niet wat betreft mijn rare hoofd en alles wat daarbij komt kijken. Dus ga ik er toch maar eentje formuleren voor mijzelf:

Dit jaar ga ik proberen om mijzelf echt eens rust te gunnen. Want mijn rust pakken, kon ik al. Er oké mee zijn, dat is de volgende stap.

9cd62d40cff872311d8848cbcb4a198b

Advertenties