Ledigheid

In het revalidatiecentrum probeerden ze mij te leren dat ik niets meer gehaast moest doen. Omdat de linkjes in mijn hersenen omgelegd zijn, niet meer automatisch gaan zoals vroeger of her en der wat problemen tegenkomen op de weg, kost het mij meer energie dan anderen om alert en snel ergens op te reageren. Om de dag een beetje goed door te komen en energie over te houden voor belangrijke zaken, moet ik dus tijd en ruimte inboeken voor alle dingen die ik doe. Rust, rust, rust, is het devies.

Voor iemand zoals ik is dat niet altijd gemakkelijk. Ik doe het liefste 35 dingen tegelijk en omring me bij voorkeur met zo’n 458 mensen. Ik hou van aandacht, gezelligheid, drukte, vaart en ik kan niet zo goed tegen treuzelen en besluiteloosheid. Dat ligt voor een groot deel natuurlijk ook in mijn opvoeding. Ledigheid is des duivels oorkussen. Uitslapen was zonde van de tijd, in de vakanties zochten mijn zussen en ik vanaf ons dertiende bijbaantjes omdat we anders maar zouden ‘rondhangen’ en ik kan me niet herinneren dat ik mijn moeder ooit eens rustig op de bank heb zien zitten. Zelfs als ze het journaal keek, was ze nog de was aan het opvouwen. Toegegeven, ze had vier jonge kinderen dus er was altijd was. Maar rust, rust, rust was niet iets dat echt bij mijn opvoeding hoorde.

Ik heb er dan ook lang moeite mee gehad. Niet met de rust zelf pakken, wel met het aan mezelf toestaan. Het rustig aan mógen doen van mezelf, op mijn gat mogen blijven liggen als de hele wereld al in actie was, ik had er maar moeite mee. Het aannemen van een schoonmaakster was ook zo’n ding, boodschappen bestellen omdat ik ‘te moe’ was. Ik wist wel dat het nodig was, maar het voelde altijd als een nogal slap excuus.

Voor het nieuwe jaar had ik geen goede voornemens gemaakt. Ik geloof daar niet zo in. Kilo’s kwijt, gezonder eten, dit jaar toch écht een taal leren / kleding leren naaien / de afwas doen direct na het eten… Het is leuk en aardig, maar je stelt jezelf alleen maar teleur. Tegelijkertijd geloof ik niet dat een mens ooit uitgeleerd is. Ik ook niet. Zeker niet wat betreft mijn rare hoofd en alles wat daarbij komt kijken. Dus ga ik er toch maar eentje formuleren voor mijzelf:

Dit jaar ga ik proberen om mijzelf echt eens rust te gunnen. Want mijn rust pakken, kon ik al. Er oké mee zijn, dat is de volgende stap.

9cd62d40cff872311d8848cbcb4a198b

Advertenties

3 gedachtes over “Ledigheid

  1. Herkenbaar hoor. Ik schreef ook laatst een stuk in een m’n soort van dagboek met als titel ‘Ziek mogen zijn’. Na 4 jaar kwam ik erachter dat, mede dankzij dit aangeleerde ethos, niet echt goed was in ziek zijn. Ik mocht niet ziek zijn van mezelf.

    Terwijl ik vroeger juist best kon genieten van een dagje met druiven en thee op de bank en worden verzorgd door moeders (terwijl ik eigenlijk niet eens echt ziek was).

    En nu sinds het ongeval heb ik nog geen dag gedacht van hmmm vandaag maar even niet op 100% het beste van de dag willen maken. ‘Vandaag neem ik het er even van.’

    Toen bedacht ik me dus ineens dat dat best heel zonde is. Want nu heb ik een hele goede reden. En gaat het niet oké zijn met rust zelfs ten koste van m’n herstel.

    Sindsdien door de bewustwording kan ik er wel beter aan toe geven. En denk ik soms ‘Waarom neem ik het er niet van, ik heb nu echt een goede reden’. En dus ook nog 4 jaar aan achterstand in te halen :P

    Like

  2. Wat herkenbaar! Ik merk dat haast mij ook geen goed doet. Snap door jouw blog eindelijk hoe dat komt. 😉.ik heb ook hersenletsel, vandaar.

    Fijne rustige dag!

    Gr Kesty

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s