Adulting

Ik heb altijd behoorlijk veel haast gehad met volwassen worden. Ik wilde alles meemaken en wel binnen een aantal jaar. Zo kon het gebeuren dat ik op mijn 23e op kamers had gewoond, had samengewoond, was afgestudeerd, een vervelende breuk achter de rug had, een vaste baan had, een eigen huisje en een auto. En toen ik dat allemaal bereikt had vóór mijn 25e, ging ineens, onbewust, de rem erop. Want toegegeven, het huisje was sociale woningbouw en de auto een Corsa uit 1845, maar het was wel erg volwassen allemaal en als ik op dat tempo doorging zat ik op mijn 35e middenin een midlife crisis.

Ik wilde jong zijn, vrij zijn, genieten! Lekker stappen met vrienden, zoenen met vriendjes en zoveel mogelijk schoenen kopen als mijn salaris (net niet) toeliet. Ik wilde niet teveel denken aan later. Ik was nog jong en later was nog ver. Toen ik Lars ontmoette wist ik wel dat hij het was, voor altijd, maar ook dat ging redelijk bij de dag. Het klikte en het klopte en we hadden heel veel plezier samen. Meer hoefde niet.

Vaak heb ik het gevoel dat ik in die levensfase ben blijven hangen sinds het ongeluk. Alsof de auto mij daar in dat moment heeft gevangen de seconde dat hij mij raakte. In mijn hoofd ben ik nog altijd 25 en voelt wat ik doe regelmatig nog steeds als de onhandige acties van een post-puber die het ook nog allemaal niet heeft uitgevonden. Vrienden maken promotie, kopen grotemensenkleding, kopen huizen, trouwen, krijgen kinderen en ik vind het idee dat ‘ze’ me de verantwoordelijkheid over een hypotheek hebben gegeven al wonderbaarlijk. Laat staan dat ik een outfit in mijn kast heb hangen die ik op kantoor zou kunnen dragen. Toen Lars en ik tekenden voor ons samenlevingscontract dacht ik: ‘Wow, dat ze mij de autonomie geven om dit te doen! Dit is massive! Weten ze dan niet dat ik geen idee heb wat ik doe?’ Laat staan dat ik ooit de verantwoordelijkheid krijg over een zwangerschap of baby. Daar ben ik toch nog lang niet groot genoeg voor?

Natuurlijk is er wel wat veranderd. Ik voel me minder misplaatst. Het voelt niet langer alsof ik watertrappel en maar doe alsof ik weet wat er moet gebeuren. Ik voel me niet langer bekeken en beoordeeld op straat en heb niet meer de behoefte door iedereen aardig gevonden te worden. In mijn relatie met mijn ouders en schoonouders merk ik ook dat ik steeds vaker gelijkwaardige gesprekken voer, in plaats van dat ik in de kind-positie (sorry, cursus gesprekstechnieken heeft me gedeformeerd) blijf hangen. Ik ben meer tot rust gekomen in mijn eigen lijf en hoofd. Misschien dat ik gewoon de conclusie moet trekken dat dát volwassenheid is.

Ik ben (echt heel erg) bijna dertig en ik voel mij niet zoals ik had verwacht dat ik mij zou voelen. Als begin twintiger zei ik altijd dat het me ideaal zou lijken om ‘voor mijn dertigste mijn eerste’ te hebben. Nu vind ik het echt al enorm volwassen van mezelf dat ik het voor elkaar krijg boodschappen te doen voor een week en altijd iets bij de koffie in huis te hebben dat ik niet in één avond naar binnen snaai. Zorgen voor een hamster lijkt me op dit punt zelfs een te grote verantwoordelijkheid.

Maar misschien is dat wel gewoon hoe het is. We doen allemaal maar alsof we groot zijn en zijn als de dood ontmaskerd te worden. Misschien heb ik wat minder ‘haast’ dan mijn leeftijdsgenoten. Misschien is dat logisch na alles wat er met mij gebeurd is. Maar bovenal moet de conclusie misschien wel zijn dat ‘volwassen zijn’ ook maar schone schijn is. Fake it ‘til you make it. Ik ben bijna dertig en ik voel me twaalf. Maar waarschijnlijk ben ik daarin niet de enige.

241531aeac8373bc84251bc81b400084

Gekkenwerk

Toen ik mijn vorige blog schreef, zat ik een beetje in de knoop. Met meer willen dan kan en eigenlijk minder kunnen dan ik uiteindelijk deed. Ik was er dan ook niet verbaasd over dat mijn klachten weer begonnen toe te nemen. Mijn oren piepten en zoemden weer de hele dag, mijn hoofd klopte, mijn hart hamerde in mijn slapen en hield me ’s nachts wakker. De paar huishoudelijke taken die ik doe, bleven liggen. Ik was warriger en miste structuur, duizelig en misselijk en oververmoeid en tegen Lars was ik niet op mijn gezelligst.

Mijn grootste struikelblok is mijn enthousiasme. Ik vind eigenlijk alles leuk! En als ik iets niet leuk vind, dan is er vaak nog mijn gevoel voor verantwoordelijkheid dat vindt dat ik het toch maar even gewoon op moet pakken. Of dat iets afzeggen uit den boze is. Zo nam ik op mijn werk een uur bijles erbij en reed ik zelf op en neer naar Delft om de baby van een vriendin te zien, terwijl ik ’s avonds ook nog moest koken en hardlopen van mezelf.

Als ik het zo opschrijf, vind ik mezelf een sukkel. Maar dat stomme hoofd van mij is zó verraderlijk! Ik kan het zeuren en het piepen en het bonken echt heel lang negeren. Ik kan doen alsof het allemaal prima gaat en dit wekenlang volhouden. Ik slik een ibuprofennetje en ik doe net of ik ‘normaal’ ben.

Ik vond mezelf terwijl ik het deed ook al een sukkel. Maar stop er maar eens mee. Zeg maar eens tegen je beste vriendin dat je niet op haar verjaardag kunt komen, omdat je ook al een babyshower hebt die dag. Zeg maar eens een hardloopwedstrijd af waar je maanden voor getraind hebt, omdat je die babyshower en verjaardag de vorige dag gehad hebt. Zeg maar eens ‘nee’ tegen een bijles Frans als je de enige optie bent voor zo’n knul die anders zijn examen gaat verpesten. En als je toch al vindt dat je best één op één bijles moet kunnen geven en dat een uurtje extra per week ook het verschil niet moet maken.

Vorige week zat ik een weekje in de Oostenrijkse bergen met mijn ouders en zusjes. Even helemaal weg. Het was een heerlijke vakantie van niets moeten. Een beetje skiën, een beetje in de zon zitten, een beetje boekje lezen, haken en wandelen en verder nergens over hoeven denken. Voor eten werd gezorgd, de boodschappen werden gedaan en ik hoefde niet na te denken over planning, administratie of huishouden. Ik hoefde alleen maar even tot rust te komen. En conclusies te trekken.

Want zoals ik het deed, ging het niet. Dus drastic times call for drastic measures. Ik moet mezelf weer even streng toespreken. Ik ben geen superwoman, ik kan niet alles. En om me goed te voelen, moet ik lief zijn voor mijzelf. Hoe moeilijk dat ook is.

Dus heb ik het uurtje bijles op mijn werk stopgezet. Natuurlijk voelt het ergens als falen, dat ik na een jaar dus blijkbaar nog altijd niet kan uitbreiden op mijn werk. Maar soit, dat is dan maar zo. Ik heb leuk werk en om ervan te kunnen genieten moet ik fit zijn. Dus hoop ik dat minder, meer oplevert. En ik heb strenge afspraken met mezelf gemaakt over mijn weekenden. Ik mag nog maar twee dingen doen. Per weekend. Voor komend weekend betekent dat even ergens ontbijten met Lars op zaterdag en op zondag de verjaardag van mijn opa. Niet nog even vrijdagavond blijven hangen met collega’s. Niet tóch nog even zaterdagavond uit eten met vrienden van Lars. Dat is gekkenwerk en ik heb rust nodig. Mijn hoofd is al gekkenhuis genoeg van zichzelf.

381aa4680d55424761f76c536b260114

Champions League

Oh jongens, ik heb het te pakken hoor: de decemberkriebels. Nu zelfs de droge kruidnoten met 40% korting uit de supermarkt zijn verdwenen, er alleen nog maar Mariah Carey op de radio gedraaid wordt en ik, net als mijn moeder vroeger, iedere avond in de weer ben met lucifers en knusse kaarsjes, blijk ik toch niet immuun. Ik heb zin in een terugblik.

(Vergeef me.)

Ze zeggen dat mensen met een hersenschudding / -kneuzing / -letsel de grootste vooruitgang boeken in het eerste jaar. Misschien is dat voor de meeste mensen zo, voor mij gaat dat niet op, vind ik. Bijna vier jaar na het ongeluk boek ik nog steeds enorm veel vooruitgang. Misschien niet meer enorm in mijn belastbaarheid, maar toch zeker in de manier waarop ik ermee omga. En dat heeft het afgelopen jaar ongelooflijk veel nieuwe mogelijkheden opgeleverd.

2016 begon met een contract en voor het eerst in lange tijd weer een salarisstrookje. Ik ben een uurtje per week taallessen gaan geven op een middelbare school. Ik ben met een beachvolleybalreis meegegaan naar Spanje, waar ik niet alleen ontdekte dat ik weer dolgraag beter Spaans wilde leren, maar ook dat mijn gekke hoofd best wel kon beachvolleyballen als ik maar genoeg pauze nam. Ik heb me vervolgens ingeschreven voor beachvolleybaltrainingen en ben na de zomervakantie gestart met een cursus Spaans. Samen met Lars ben ik naar de zon geweest en hebben we het tempo en de wijze van onze ideale vakantie ontdekt. Ik heb twee vrijgezellenfeesten georganiseerd, twee bruiloften bijgewoond (en vlak vóór de kerst komt hier nog een derde bij) en als klap op de vuurpijl ook nog een huis gekocht!

2016 voelt als het jaar waarin ik eindelijk volwassen ben geworden. Natuurlijk deed ik al heel volwassen vóór het ongeluk, met een eigen huis, een auto en een grotemensenbaan, maar ik was nog erg onzeker en het voelde alsof ik ieder moment ontmaskerd kon worden als een fraudeur, een imitator. Na het ongeluk heb ik heel lang het gevoel gehad dat ik mijn leven niet in eigen handen had, dat ik niet onafhankelijk van anderen kon zijn. Het afgelopen jaar pas heb ik de touwtjes weer écht in handen weten te nemen. Mijn leven is weer echt van mij. Met een baan en sport, niet meer afhankelijk van anderen en met een zelfverzekerde kijk op de wereld. Ik ben een Groot Mens geworden (dat mocht ook wel, ik ben bijna dertig). En we hebben dus ook nog een huis gekocht! Als dit niet de Champions League van het volwassen worden is, weet ik het ook niet meer!

Toen ik in het revalidatiecentrum een diagnose en behandelplan kreeg, wilde ik graag luisteren en de regeltjes volgen. Eindelijk had ik duidelijkheid en houvast. Maar tegelijkertijd dacht ik, wanneer de therapeuten zeiden dat dit het wel zo’n beetje was en ik ermee moest leren leven: ‘ja ja, dat geldt misschien voor andere mensen, maar niet voor mij. Wacht maar af.’ (ik ben verder niet eigenwijs, ik weet het vaak gewoon beter). En natuurlijk is het goed te luisteren naar artsen, therapeuten, geleerden of je eigen grenzen. Ergens moet je jezelf eerst verzoenen met die nieuwe status quo. Maar mezelf daar vervolgens bij neerleggen, kon ik niet. Ik ben altijd blijven proberen verder te komen, méér te kunnen, die grenzen te verleggen.

Met uiteindelijk als resultaat dat 2016 een topjaar was. Ondanks de Brexit, Trump, alle ellende in de wereld, een te nat voorjaar, een te heet najaar en de scheiding van Brangelina. Het was fantastisch en ik ben een gelukkig mens.

In 2016 heb ik mijn leven weer heroverd. In 2017 de wereld.
Stay tuned.

f3447e3f8a42ba4ea147093fe04d5f2e

Smoothie kampioen

Lars en ik hebben de afspraak dat ik in het weekend een smoothie voor ons maak. Dat is zo ontstaan omdat Lars nooit fruit at en ik vond dat hij vitaminen binnen moest krijgen. Maar ondertussen vind ik het ook gewoon heerlijk knus en burgerlijk. Ik maak een smoothie met fruit of groente, hij zegt dat ik lief ben en giet hem in één keer naar binnen en ik ga zielsgelukkig aan de eettafel de ANWB Kampioen lezen. Het is zo heerlijk burgerlijk dat ik er bijna week van word.

De afgelopen weken ben ik niet aan smoothies maken toegekomen. Ik had het namelijk druk. In het echt en in mijn hoofd.

Er waren feestjes en werkdingen en vrienden en vriendinnen. Er waren afspraken met de hypotheker, afspraken op werk, zieke familieleden, Sinterklaasfeestjes, bruidsjurken van vriendinnen om te passen en kappersafspraken om alvast te regelen vóór de kerst. Er waren restaurants en telefoontjes naar de notaris en het UWV, extra taallesjes en cadeautjes kopen, belangrijke mails en fysiotherapie. En tussen al die drukte door kwam ik mijn bed met moeite uit, kreeg ik de was maar niet gedaan en raakte ik het overzicht kwijt.

Ik heb een duidelijke structuur nodig om mijn dagen aan op te hangen en mij goed te voelen. En die ontbreekt de laatste weken een beetje. Lars en ik zijn bezig ons huis te kopen, wat enorm leuk en spannend is. Maar het vraagt ook veel geregel en gedoe (hoe doen mensen met een fulltime baan dit?!) en mijn hoofd loopt regelmatig over. Mijn letselschadezaak loopt ook nog altijd, waarvoor ik binnenkort naar verschillende medische expertises mag en waarvan het regelen me ook de nodige energie heeft gekost. En daarnaast is het natuurlijk het einde van het jaar, gaan de kaarsjes aan en wil ik allemaal gezellige afspraken met familie en vrienden.

En dus kreeg Lars al een paar weken geen smoothies. Omdat het voor mij het één of het ander is. Het is nooit en/en. Hoewel hij een verdrietig hoofdje trok als ik me voor het gebrek aan vruchtensap excuseerde, heeft hij tot nu toe nog geen scheurbuik opgelopen. Maar ik vond het ergens wel jammer. Ik verlangde naar die rust.

Dus zat ik vanochtend heerlijk met mijn smoothie over de nieuwste Kampioen gebogen en las ik alles over de beste stationwagens (ik ben het nu alweer vergeten, don’t ask). Ik zat aan de eettafel in ons mooie huisje wat straks echt van ons is (of nou ja, van de bank) en was weer even volmaakt gelukkig. De was hing aan de lijn, er was eten in huis en zelfs mijn huiswerk voor Spaans had ik al gemaakt. Ik had eindelijk weer tijd en ruimte in mijn hoofd om terug te keren naar mijn oude structuur. Ik hou nog altijd enorm van mensen en drukte en leuke dingen, maar ik functioneer toch het beste bij rust, reinheid en regelmaat.

En bij alles wat zó burgerlijk is dat je er weeïg van wordt. Dat ook.

ad90e010e8944e9c42cf866fda7c21e1

Albert-momenten

9e86168808ed063d33e97abf15501276

Vanochtend stond ik verdwaasd in de supermarkt. Alles tolde en ik kreeg maar weinig door van mijn boodschappenlijstje. ‘Brie’, stond erop en ik moest het zeven keer lezen voordat ik dacht; ‘Ooooh, brie!’ Normaal gesproken doe ik in één keer de boodschappen voor de hele week, maar ik was al zo slim geweest in te schatten dat dát vandaag niet zo’n slimme zet zou zijn. Sowieso rijd ik alleen auto als ik me fit voel en vanochtend voelde ik me alles behalve fit.

Afgelopen weekend trouwde mijn beste vriendinnetje met de liefde van haar leven. Ik ken haar al sinds groep 1 en het was een ongelooflijk bijzondere dag. De zon schitterde op het water van de Friese Meren, het pittoreske kerkje leek direct uit een brochure te komen, de bruid en bruidegom straalden en de gasten vermaakten zich uitstekend. En hoewel ik me van tevoren best wel zorgen had gemaakt over hoe ik de dag zou gaan beleven, heb ik ook ontzettend genoten.

Een paar weken geleden was ik naar de huisarts gegaan met de vraag of er niet iets was waardoor ik zulke bijzondere dagen beter door zou kunnen komen. Ik weet heus wel over belasting en belastbaarheid en rust en de accu niet volledig leegtrekken enzovoorts. En op normale dagen kan ik dat ook heus wel (zo’n beetje) toepassen. Maar zulke bijzondere dagen vind ik het moeilijkste dat er is. Ik wil er namelijk bij zijn, alles meemaken. Hoe vaak komt zoiets nou voor? En tegelijkertijd wordt ervan genieten steeds moeilijker naarmate ik vermoeider en overprikkelder raak.

De huisarts moest me helaas teleurstellen. Anders dan een spiegeltje van antidepressiva of soortgelijke op te bouwen, is er niet een wonderpil om zo’n dag te doorstaan. En omdat ik niet gedrogeerd door het leven wil gaan, moest ik het doen met wat ik geleerd had. Rusten, dempen, oordoppen, zonnebril enzovoorts.

En dus reden Lars en ik een dag eerder al naar het hoge noorden, droeg ik de hele dag mijn zonnebril en oordoppen, ben ik voor de openingsdans even mijn bed uitgekomen om daarna nog een half uur te gaan liggen en heb ik vervolgens pijnstillers erin gegooid en de benen uit mijn lijf gedanst. Want dat is dan wel weer het voordeel: als ik eenmaal vér voorbij mijn grenzen ben, word ik zo hyperactief als Jochem Myjer en kan ik voor heel even alles aan.

En zo stond ik vanochtend te tollen in de Appie en bedacht me dat ik dit de volgende keer anders aan ga pakken. De volgende keer na zo’n big event zorg ik gewoon dat de Albert mijn boodschappen komt brengen. In één van de behandelkamers van het revalidatiecentrum hing de tekst: ‘Voel je niet schuldig het gemakkelijker te maken voor jezelf‘ en die moet ik maar eens in de praktijk gaan brengen. Dus de eerstvolgende bruiloft (mocht je je aangesproken voelen: ja, ik bedoel die van jullie, schiet eens op) weet ik wat me te doen staat: eerst online mijn boodschappen bestellen en daarna genieten als een gek!

Het was een fantastische dag en ik ben dolblij dat ik vrijwel alles mee heb kunnen maken. Ik ben ook blij dat ik minder gerust heb dan nodig en meer meegemaakt heb dan verstandig. Want die kater komt toch wel. Ik wist van tevoren dat ik deze week af zou kunnen schrijven en dat ik hier volgende week nóg last van heb. Maar sommige dingen zijn dat waard. Sommige momenten zijn te bijzonder om te missen.

img-20160917-wa00444